پدیده تک فرزندی

نویسنده : فریده صدری

 فرزند آوری در فرهنگ ایرانی اسلامی ما یک ارزش محسوب می شود. ارزشی که منطبق بر فطرت و غریزه انسانی است و برای تداوم نسل و بقای وی ضروری است. بررسیهای کشوری نشان می دهد که زوجین ایرانی تمایل به داشتن بیش از ۲ فرزند دارند. در حالی که درصد قابل توجهی از خانواده های ایرانی ، تک فرزند هستند.

 تک فرزندی پدیده ای است که در سال های اخیر رو به افزونی نهاده است. تغیر نگرش زنان نسبت به مسئله تحصیل و منزلت اجتماعی سبب شده است که بخش قابل توجهی از زنان سال های بیشتری را صرف تحصیل کرده و ازدواج را تا پایان تحصیلات خود به تاخیر می اندازند.

 از اثرات مهم و نامطلوب پدیده تک فرزندی، به هم خوردن توازن و تعادل نسلی است. به عبارت دیگر سهم مادران تحصیل کرده از جمعیت در مقایسه با مادران کم تحصیلات بسیار کمتر بوده و سبب کاهش متوسط ضریب هوشی جامعه خواهد شد. این امر دقیقاً همان رهنمود مقام معظم رهبری است که ” یکی از مشکلات ما این است که برجسته ترین زوجهای ما که نخبگان هستند کمترین فرزند رادارند که یک ضرر بزرگ است، چون کشور را از ژن انسانهای برتر محروم می کنیم “.

 لازم به ذکراست در خیلی موارد غفلت از فرزند آوری به موقع باعث می شود که خانواده ها نتوانند به تعداد فرزند دلخواه خود دست یابند. بررسی های علمی ثابت نموده است که بهترین فاصله بین فرزندان ۳ تا ۵ سال است که به نفع سلامتی مادر، جنین و فرزندان است و فاصله های کوتاه و طولانی تر می تواند پیامد های خاص خود را برای کودک، مادر و خانواده به دنبال داشته باشد.

تعداد بازدید: 25

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد


1 * = 5